آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب


۲۰ اسفند ۱۳۹۶

موسی ظفر

طنز افغانستان


زاغ‌نامه کابل | هفتادوپنجم | ایالات متحده آیت الله (USA)


 

 

 

وقتی گزارش‌های اقتصادی را می‌خوانید اغلب به اصطلاحات ’جهان اول‘ و ’جهان سوم‘ برمی‌خورید. حتماً می‌دانید که کشورهای فقیر و توسعه نیافته را جهان سومی و کشورهای پولدار و مرفه را جهان اولی می‌گویند. راستش، این اصطلاحات خیلی فنی هستند. این طور نیست که مثلاً بگویند چون کشور دانمارک علم‌ الهدی ندارد پس کشور توسعه یافته و جهان اولی است. یا مثلاً چون افغانستان انجنیر گلبدین دارد پس کشور توسعه نیافته و جهان چندمی است. شاید هم این شاخص‌ها درست باشد و ما بتوانیم از حضور یا عدم حضور آدم‌های چون علم‌ الهدی و گلبدین در یک کشور، توسعه یافتگی/نیافتگی آن را تشخص بدهیم، اما جهان معیارهای دیگری دارد. سازمان ملل متحد چندین شاخص‌ را تعیین کرده و گفته هر کشوری که بر اساس این شاخص‌ها خوب درخشید توسعه یافته است و هر که این معیارها را پوره نکرد توسعه نیافته است.

 

یکی از این شاخص‌ها امید به زندگی در بدو تولد است. مثلاً در کشورهای توسعه یافته وقتی کودکی به دنیا می‌آید توقع می‌رود که این کودک تا بالای هشتاد سال زنده بماند. متوسط سال تحصیل هم یکی از شاخص‌هاست. در اغلب کشورهای پیشرفته متوسط سال تحصیل اندکی بالا یا پایین‌تر از سیزده سال است. در کشورهای مثل افغانستان این رقم از چار سال بالا نمی‌رود. درآمد سرانه سالانه یک شاخص خیلی مهم است. عاید سرانه سالانه در ناروی(نروژ) یا سنگاپور نزدیک به هفتاد هزار دالر در سال است. شما اینجا آب دهن خود را قورت می‌دهید و می‌گویید، خوب، به من چه. راست می‌گویید. به ما و شما چه. ما که در ناروی یا سنگاپور نیستیم. در افغانستان و ایران هستیم و به همین کم و زیادی که قادر متعال داده قناعت داریم. اما من یک ذهن مریض دارم که فرض زیاد می‌کنم. بگذارید اینجا یک فرض کنم.

 

ما یک کشور داریم به اسم ’ایالات متحده آیت الله‘. در این کشور فقط آیت الله‌های موجود در ایران و افغانستان و خانواده‌های معظم شان زندگی می‌کنند. ما و شما حق نداریم شهروند این کشور باشیم. فقط ویزا می‌گیریم، می‌رویم وجوهات خود را تسلیم می‌کنیم و شاد و راضی برمی‌گردیم. به این سفر پر برکت ’توریزم وجوهی‘ گفته می‌شود. این کشور خیالی ما در کنار تمام خوبی‌های عالم یک بدی دارد که از منابع طبیعی تهی است. نه نفتی برای فروش دارد، نه طلا و ذغالی. فرض کنید هیچ یک از شهروندان این کشور کار نمی‌کند تا در بدل ارائه خدمات درآمدی داشته باشد. داکترها از آلمان آمده‌اند و برای هر ویزیت یک عالم پول می‌گیرند.

 

حالا با تمام این مزایا و معایب، سازمان ملل متحد نفر می‌فرستد تا بر اساس شاخص‌های توسعه انسانی کشور فرضی ما را بررسی کند. برای اینکه خوب فهمیده شود این USA کوچک ما در رده‌بندی جهانی کجا قرار خواهد گرفت، من در جدول زیر داده‌های آخرین گزارش توسعه انسانی در مورد ناروی و سویس را کنار داده‌های احتمالی کشور آیت‌ الله قرار می‌دهم. اگر خدا خواست و روزی این کشور فرضی پا به عرصه وجود گذاشت، شرط می‌بندم شما در جدول مندلیف کم‌وکاستی را خواهد دید، اما در جدول من نه.  قبل از خواندن جدول، صلوات سوم را بلندتر ختم بفرمایید.