آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب


۲۳ تیر ۱۳۹۶

ابراهیم نبوی

طنزپژوهی


شعر طنز امروز ایران | قسمت سی و ششم | حسین گلچین، شکلات الشعرا


 

 

 

 

گلچین که توی خانه حسین صدایش می‌کنند، ولی در محافل شعری و به عنوان طنزسرا « شکلات الشعرا» خوانده می‌شود. اینکه چرا با وجود اینکه شاعر بامزه‌ای است در اصفهان یا قزوین به دنیا نیامده، به ما ربطی ندارد، اما اینکه چرا در استهبان به دنیا آمده، به پدر و مادرش مربوط است. وی در سال ۱۳۵۲ به دنیا آمد و سالها طول کشید تا دبیر آموزش و پرورش شود. شکلات ترین شاعر متولد استهبان کارشناسی ارشد ادبیات خوانده است. وی همشهری سید محمد اجتهادی شاعر طنزسرا نیست، چون اجتهادی با وجود اینکه طنزسراست، ولی در کازرون به دنیا آمده است. از حسین گلچین تا همین امروز چند کتاب منتشر شده که دو تا از آنها که توسط نشر پارسی‌سرا منتشر شده است، شعر طنز هستند و یکی شان «خ!» و دیگری « طنزیفات» خوانده می‌شود. لطفا موقع خرید کتاب شکلات الشعرا دنبال کتاب « سکسکه‌های یک مست» او نگردید، چون کتاب « سکسکه‌های یک مست» متعلق به شهرام میرزایی است. از وی دو مجموعه رباعی جدی هم منتشر شده که به ما هیچ ربطی ندارد. با این همه نام یکی از مجموعه رباعیات او « یک چای برای آدم برفی» و نام آن یکی « دام بادام» است. هر دو مجموعه سال ۱۳۸۹ منتشر شده است. او در یکی از رباعی‌های جدی‌اش سروده: « از زمزمه عشق دمادم گفتم/ با خود به زبان اشک نم نم گفتم/ با حنجره خشک قلم می‌دانم/ هر قدر بگویم از شما کم گفتم.» و در یکی از رباعی‌های طنزش درباره عادت ماهانه مومنین گفته است: « دوباره سفره‌ی افطار داریم/ به خوردن پشتِ هم اجبار داریم/ پس از افطار هرکس دیده ما را/ تصور کرده ماها بارداریم!». شعر « مدیر مدرسه» او را برای حلزونی‌ها انتخاب کردم که بخوانیدش.

 

مدیر مدرسه

 

اینکه که می‌خوام بگم یه کم ثقیله
شاید جزاش طناب و جرثقیله

 

ولی بذار بگم تا راه باز بشه
تا کی تو ذهنمون دست انداز بشه

 

اون پشتا من مدیر یک مدرسه‌م
درازه راهش داره صد پیچ و خم

 

مدرسه‌مون طویله بود اوّلش
با قدری آب و گچ دادیم صیقلش

 

نامه نوشتم به بالا: «رئیسا!
کمک کنین به وضع این بچّه‌ها

 

سرویس بهداشتی ما یه دونه ست
توش پرِ سوسک و کرم و موریونه‌ست

 

پشت درش بچّه‌ها صف می‌بندن
هرکه به خود بچیزه بش می‌خندن

 

کتاب و دفتر ندارن بعضیا
پول ندارن مردمون بینوا

 

بابای این چندساله تو زندونه
بابای اون معتاده، نامیزونه

 

دو تا معلّمم هنوز کم داریم
یه عالمه نیاز مبرم داریم

 

بازم سر سیاه این زمستون
نفت نداریم برا بخاری‌هامون

 

بیشتر وقتا آبمون نمیاد
لوله‌هامون داره هزار تا ایراد

 

تا توی گینس نشدیم ثبت نام
به داد اینجا برسید. والسّلام

 

آدرس ما، منطقه ی گم آباد
از طرف رضا توهّم نژاد»

 

جواب اومد بعدِ چل و هفت هشت روز:
« پول بگیرین از خودِ دانش آموز..»

 

نوشته بود تو چند تا سطر پایین:
« چرا نمازخونه هنوز نساختین؟..»

 

اداره‌ی کشکی ما همینه
فک می‌کنن نماز تموم دینه

 

بریده شد امیدم از اداره
بدون فوت وقت و استخاره

 

نامه نوشتم به پدر مادرا:
« کمک کنین محض رضای خدا..»

 

پاکت دادم به بچّه ها که شاید
مبلغکی به سمت ما بیاید

 

اکثر پاکتها پر از خالی بود
توقّع بنده چه پوشالی بود

 

من تو دلم به کلّشون فحش دادم
از این ستون به اون ستون فحش دادم

 

شیطونه شب اومد به خواب بنده
دیدم که داره هرّ و هرّ می‌خنده

 

گفت که دارم یه راه حلّ عالی
تا برطرف شه مشکلات مالی

 

به شرطی که حرف منو گوش کنی
مدرسه رو بکل فراموش کنی

 

چپو کنی هرچه که پول آوردن
برداریشون برای خودت تماماً

 

گفتم: «باشه»؛ گفت:«سرِ صبح فردا
پاکت بده به اولیای بچّا

 

بگو برای یک امامزاده
فوری نیاز به مبلغی زیاده

 

تا که ضریح تازه‌ای از طلا
ساخته بشه با کمک شماها؛»

 

قهقهی کرد و یکهویی هوا رفت
نفهمیدم که ناقلا کجا رفت

 

اونطوری که شیطونه بم گفته بود
نامه دادم به بچّه‌ها صبح زود

 

این دفه پاکتهای پرپول رسید
بنده تعجّبیده بودم شدید

 

پاکت خالی خیلی خیلی کم بود
تو بعضیاش چک پول خوش رقم بود

 

دستم پر از تراول و اسکناس
بدون فکر ذرّه‌ای اختلاس

 

زدم به زخم مدرسه تماماً
پیش رفت کارا همه به نحو احسن

 

مدرسه از اون وضعیت در اومد
دوره ی محرومیتش سر اومد.

 

فرشته‌ای شبش اومد به خوابم
اومده بود واسه سؤال جوابم

 

از اون فرشته‌ها که خوشگلن نه
نور امیدی واسه‌ی دلن نه

 

چفیه به گردنش بود و چادر داشت
پیاده هم نیومده بود موتور داشت

 

صورت اون پشت سه من سبیل بود
قیافه شم عین کروکدیل بود

 

گفتش: «چرا مردمونو گول زدی؟..»
آیاتی خوند و گفت: «تو خیلی بدی»

 

باتومی از تو خورجینش در آورد
پاهام سریعتر از خودم فرار کرد

 

تا اونور خواب خودم دویدم
ولی به اونجا کاش نمی‌رسیدم

 

شیطون لامصب اومد سرِ رام
گفتم: «سَسَ سَسَ سَسَ سَ سلام»

 

گفتش: «سلام و زهر مار کبرا
از کی تا حالا سرِ ما هم کلا؟!

 

مگه نگفتم پولا رو بریز جیب
تو واقعاً هستی عجیب و غریب…»

 

دنبال من افتاده بود با تبر
بیدار شدم خوابیده بودم دمر.