آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب


۷ خرداد ۱۳۹۶

حمید شریف

عکس


چگونه ماه در بیاد که چی بشه؟


معاونت شیرین‌کاری حوزه علمیه قم ضمن عرض تبریک و تسلیت ماه رمضان به اقلیتهای دینی و اکثریتهای بی‌دین، اعلام کرد: با توجه به این‌که در قرن بیست و یکم به سر می‌بریم و علم روز قادر است زمان دقیق برخورد یک شهاب سنگ چس‌مثقالی به کمربندی سیاره پلوتون را حساب کند اما هنوز قادر نیست، زمان دقیق رویت همین ماهی که صبح تا شب بغل گوش خودمان پلاس است را تعیین کند، و نیز با توجه به این‌که کلمه «حلول» یک جوری می‌باشد که استعمال آن آدم را یاد اعمال شیرین حلال بعد از افطار می‌اندازد، این معاونت آخرین روشهای اثبات حلول ماه را با رسم شکل به صورت زیر به اطلاع می‌رساند.

 

یک – استفاده از علم هیئت: در این روش سه روحانی معتمد از هیئت دوطفلان مسلم را دعوت می‌کنیم تا به صورتی بایستند که امتداد عمود منصّف عمامه‌هایشان با یکدیگر زاویه ۶۰ درجه بسازد. ترجیحا باید یکی به زمین نگاه کند یکی به هوا. سپس از آنها می‌خواهیم آن‌قدر به این ور و آن ور نگاه کنند تا بالاخره ماه یک جایی رویت شود.

 

دو – محاسبه با تراز چشمی: به کمک دوربین ماه را پیدا می‌کنیم. سپس دوربین را کنار گذاشته و جای آن را با انگشت به عضو دیگر هیئت نشان می‌دهیم. عضو دیگر در حالی که تراز را یک وری در دستش گرفته و دو انگشتش را روی هم خوابانده، لبهایش را آن‌قدر غنچه می‌کند تا ماه خسته بشود و خودش را به ایشان نشان دهد. سپس دوتایی صلوات می‌فرستیم.

 

سه – روش لبّاده و خط‌کش: با احتیاط کنار دوربین می‌ایستیم طوری که خدای نکرده بدن ما با آن تماس پیدا نکند. یک خط‌کش ۳۰ سانتی را از جیب بغل لبّاده‌مان بیرون می‌آوریم و به سمت جای نامعلومی در هوا می‌گیریم. هم‌زمان از نیروی پشتیبان می‌خواهیم که با دوربین هوای کار را داشته باشد که دشمن حمله نکند. در این روش چون دقت خط‌کش در حد میلی‌متر است احتمال رویت ماه خیلی بالاست.

 

چهار – روش شادمانی حلال: دوربین و تجهیزات را ول می‌کنیم و آن‌قدر دو انگشتی بشکن می‌زنیم تا سر و کله ماه پیدا شود.

 

پنج – اندازه‌گیری بند تنبانی: یک کش شورت یا زیر شلوار را به پره دوچرخه وصل می‌کنیم و با فاصله از نوک بینی خود طوری نگه می‌داریم که پره دوچرخه عمود بر آسمان باشد و کش شورت عمود بر صورت ما. در این حالت نسبت فاصله نوک بینی تا پره با نسبت فاصله ماه تا پلوتون برابر است. اما فاصله ماه تا پلوتون به هیچ درد ما نمی‌خورد. بنابراین همین‌طور منتظر ماه می‌شویم توکل بر خدا.

 

شش – مشاهده سه عبایی: با سه عبای رنگارنگ که زیر یکی از آنها رکابی پوشیده‌ایم به آسمان نگاه می‌کنیم تا ماه ترغیب شود و حلول کند.

 

هفت – مشاهده اندرونی: دوربین را طوری به اندرونی خود می‌بریم که بخشی از آن از دهان‌مان بیرون بزند. در این حالت به هرجا اشاره کنیم، ماه بیرون می‌زند یا حداقل ما این‌طور تصور می‌کنیم چون فشار خیلی زیاد است.

 

هشت – برخورد سلبی: یکی از اعضای تیم با دوربین به افق خیره می‌شود. هم‌زمان عضو دیگر با مشت گره کرده شعار می‌دهد: ماه در بیاد که چی بشه؟ می‌خواد عزیز کی بشه؟ در این حالت ماه از لج ما هم که شده حلول می‌کند.

 

نه – کرشمه اسلامی: دفتر، خودکار و عینک خود را بر می‌داریم. روی صفحه موبایل خود قطب‌نما را باز می‌کنیم و هم‌زمان زیرچشمی به دوربینی که آن طرف گذاشته‌ایم با کرشمه اسلامی، نگاه می‌کنیم تا ماه خودش را به دوربین نشان دهد. سپس دفتر دستک را دور انداخته و از منطقه دور می‌شویم.