آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب


۶ شهریور ۱۳۹۶

علیرضا رضائی

طنز روز


اعدامی سیاسی، اعلام باید گردد!


 

حکم اعدام محمدعلی طاهری بعد از اینکه ابتدا رد شد، سپس با ۲۵/۰ ارفاق دوباره قبول شد. این موضوع ابتدا به اطلاع قاضی و سپس جهت ثبت در دفتر شعبه، به اطلاع منشی دادگاه و بعد به اطلاع اتحادیه جرثقیل‌داران مقیم میدون اعدام و از آنجا به اطلاع یک اکانت توئیتر و سپس به اطلاع مدیریت ایجاد طوفان توئیتری و از آن طریق به اطلاع وکیل وی رسید.

 

البته خب این خوب است که وکیل یک پرونده در نهایت از طریق افراد معمولی در جریان وضعیت موکلش قرار می‌گیرد و چه بسا در برخی موارد، موکل در جریان دادرسی در حریان وضعیت وکیلش که الآن همین بند بغلی زندگی می‌کند قرار می‌گیرد و بطورکلی در سیستم قضائی ایران، اصل بر گردش آزاد اخبار و اطلاعات از طریق توئیتر است.
سوالی که پیش می‌آید اینکه در چنین مواردی ما برای جلوگیری از اعدام یک فرد، در شرایطی که وکیلش اصولاً آخرین نفری است که در جریان پرونده موکلش قرار می‌گیرد، چه باید بکنیم. من خودم به سه راه حل رسیدم:

 

راه حل اول: رأس ساعت ۸ شب با هشتگ #PleaseKill همه خواستار اعدام آن فرد بشویم. تا ساعت ۱۰ شب هشتگ مربوطه قطعاً ترند هشتم جهان شده و در اینجا خیلی از شهروندان کشورهای دیگر دنیا به تصور اینکه PleaseKill دستگیر شده با ما هم‌صدا می‌شوند و تا ساعت یازده و نیم شب هشتگ PleaseKill تبدیل به ترند اول جهان می‌شود. اینطوری قوه قضائیه خیال می‌کند ما از اعدام طرف خوش‌مان می‌آید و دقیقاً به همین دلیل دیگر عمراً طرف را اعدام بکند. اگر این روش را در روزهای بعدی هم ادامه بدهیم حتی چه‌بسا طرف را آزاد هم بکنند. موضوع این است که چون ما الآن از اعدام بدمان می‌آید قوه قضائیه تا وکیل طرف را هم اعدام نکند ول کن نیست. اگر اعلام کنیم که خوش‌مان می‌آید یک زندگی را نجات داده‌ایم.

 

راه حل دوم: به تمام نهادهای حقوق بشری دنیا نامه بنویسیم که از حکم اعدام کسی در ایران نگران نشوند. بابا این بدبخت‌ها مردند از نگرانی. حالا اگر واقعاً نگران نشوند هم آخرش از ابراز نگرانی می‌میرند. جمهوری اسلامی هم نمی‌دانم چه جوری است انگار صبح به صبح از خواب که کپه برمی‌دارد اول رفرش می‌کند ببیند نهادهای حقوق بشری هنوز نگرانند یا نه؟ بعد تا می‌بیند آره نگرانند یک آخیش می‌گوید از تخت می‌آید پائین. اگر نهادهای حقوق بشری دیگر نگران نشوند و اگر هم شدند لااقل آن‌را ابراز نکنند بخدا هیچ حکم اعدامی در این مملکت صادر نمی‌شود. یک حکم اعدام صادر می‌کنند می‌بینند هیچکی نگران نشده، یکی دیگر صادر می‌کنند می‌بینند واقعاً هیچکس نگران نمی‌شود، سومی را به‌جای اعدام، سه سال می‌اندازند زندان خلاص.

 

راه حل سوم: فقط ۲۰ نفر به قوه قضائیه نامه بنویسیم بگوئیم این آدم را اگر اعدام نکنید ممکن است اگر بیاید بیرون خودمان بزنیم یک بلائی سرش بیاوریم. بخدا قوه قضائیه باور می‌کند. فکر می‌کند بیست نفر از از اعضا بسیج مسجد بلال که اخیراً از درخت آمده‌اند پائین آن نامه را نوشته‌اند و از آنجا که در موارد قبلی هم چنین نامه‌هائی نوشته‌اند و بعدش هم شده، محکوم به اعدام را فوری از رندان می‌برند حصر خانگی. بپرسی چرا هم فوری می‌گویند برای مواظبت از خودش. حالا شما می‌خندی ولی بخدا نصفش را راست می‌گویند. اگر یک هفته ریش‌مان را نزنیم پلاکارد برداریم بریزیم خیابان تجمع خودجوش کنیم هم که دیگه چه بهتر. نه کسی دستگیر می‌شود نه هیچی. اصلاً هم لازم نیست طرف را بشناسیم یا از جرمش خبر داشته باشیم. همین که یک خودجوش بزنیم طرف را می‌برند حصر ازش مواطبت می‌کنند. یعنی شده که می‌گم!